PAGOD NA PUSO

           Ang hirap, ang sakit, nakakapang hina. Yung gabi-gabi nalang iniisip mo kung may nagmamahal ba talaga sa’yo? Sabi nila may darating daw na taong totoong magmamahal sa’yo, tao na hindi ka sasaktan at paluluhain. Pero nasaan na ba? Kailan pa yun? Sabi ng isip ko hindi daw ako pwedeng mapagod maghintay, na ibaling ko nalang muna ang atensiyon ko sa ibang bagay, na ituon ko muna sa pamilya at mga kaibigan ko ang pagmamahal ko.

Iba naman ang ibinubulong ng puso ko, sabi niya sinubukan naman niya. Ilang beses niyang kinalimutan yung iba’t ibang sakit na nararamdaman niya para lang makapagmahal muli pero wala pa din, walang nangyari. Pare-pareho lang din ang ending. Handa naman siyang gawin ulit ang lahat, pero hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang magtiis.

Ngayon, hindi ko alam kung ano ang papakinggan ko. Isip ba o puso ko? Minsan nakakapagod na din sumubok magmahal, masaktan, magmahal ulit, masasaktan ulit. Pero ginagawa pa din natin dahil minsan isa ito sa mga nakakapag bigay sa atin ng sobra sobrang kasiyahan. Isa sa mga nagpapangiti sa atin pag gising natin sa umaga. Kaya handa tayong gawin lahat para lang makilala yung isang tao na para pala talaga sa atin.

Sana pagdating niya, hindi pa tuluyang sumuko magmahal ang puso ko. Yung tipong bubukas ulit siya ng lubusan para papasukin ang taong magmamahal sa akin ng buo. Sana hindi pa siya pagod kahit ano pa man ang pinagdaanan niya. Sana kaya ko pa ulit magmahal.